Oto opisy czterech rodzajów herbat i przepisy ich parzenia. Każda herbata Dilmah jest wyjątkowa – dobrze jest jednak wiedzieć nie tylko, na czym ta wyjątkowość polega, ale również jak ją z suszonych listków wydobyć.
Herbaty czarne
W Polsce najpopularniejsza jest od lat czarna herbata, która powstaje w wyniku pełnej fermentacji (oksydacji) liści. Najznakomitsze czarne herbaty pochodzą z Cejlonu – najlepsze z najlepszych uprawiane są w urodzajnym, górskim regionie tej wyspy, czyli Nuwara Eliya. Wysokiej jakości herbata pochodzi również z Indii. Za jedną z najbardziej wyjątkowych czarnych herbat koneserzy uważają Darjeeling, uprawianą w północno-wschodniej części kraju, niedaleko miasta o tej samej nazwie. Inne znane regiony upraw to Assam w Indiach oraz Yunan w Chinach.
Do czystego, podgrzanego czajniczka wkładamy po jednej torebce herbaty na osobę lub, jeśli parzymy herbaciane liście, wsypujemy po jednej łyżeczce herbaty na osobę oraz dodatkową łyżeczkę „dla czajniczka”. Następnie zalewamy saszetki lub listki odpowiednią ilością świeżo zagotowanej, najlepiej źródlanej wody (ok. 220 ml na osobę). Strumień wrzątku kierujemy zawsze bezpośrednio na herbatę. Po minucie napar mieszamy i odstawiamy na kolejne 3 lub 4 minuty, w zależności od pożądanej mocy. Pamiętajmy jednocześnie, że parząc herbatę ekspresową, nie powinniśmy wyciskać torebki, gdyż do naparu wydostanie się nadmierna ilość kofeiny, która zepsuje smak, a która nie uwolniłaby się w naturalny sposób. Liście herbat czarnych parzymy tylko jeden raz. Niezależnie od tego, czy przygotowujemy herbatę liściastą czy ekspresową, po zaparzeniu powinniśmy usunąć liście lub torebkę z naparu. Herbaty czarne polecamy bez dodatków, ewentualnie z odrobiną świeżego mleka lub pszczelego miodu.
Herbaty zielone
Coraz popularniejsza w Polsce herbata zielona nie jest poddawana procesowi fermentacji. Jej napar ma znacznie jaśniejszą od herbaty czarnej barwę – od żółtawej po jasnozieloną. Najbardziej znane dziś herbaty zielone pochodzą z Japonii (Sencha, Gyokuro, Bancha) i Chin (Gunpowder o liściach zwiniętych w maleńkie kulki).
Zieloną herbatę parzymy w wodzie o niższej temperaturze. W zależności od rodzaju potrzebna jest woda o temperaturze od 50ºC do 80ºC. Po zagotowaniu odpowiedniej ilości świeżej, najlepiej źródlanej wody odstawiamy ją na jakiś czas, aby ostygła i dopiero wtedy zalewamy nią listki lub torebki. Po minucie napar mieszamy i odstawiamy na kolejną minutę. Te same listki można parzyć nawet trzykrotnie, za każdym razem wydłużając czas parzenia o pół minuty. Herbaty zielone tradycyjnie podaje się bez mleka i cukru.
Herbaty ulung
Pomiędzy fermentowanymi herbatami czarnymi, a niefermentowanymi herbatami zielonymi, znalazły swoje miejsce półfermantowane herbaty ulung. W procesie ich produkcji zachodzi co prawda proces oksydacji, ale trwa on znacznie krócej niż w przypadku herbat czarnych. Z produkcji ulung słyną Chiny i Tajwan. W zależności od rodzaju herbaty ulung do parzenia stosuje się wrzątek lub wodę przestudzoną. Zalecamy kierować się wskazówkami producenta.
Herbaty białe
Cenione są za subtelny charakter i walory zdrowotne. Uzyskuje się je z ręcznego zbioru samych pączków herbacianych. Pączki te nie są poddawane przetwarzaniu - suszy się je w naturalny sposób. Sri Lanka tradycyjnie produkuje jedne z najbardziej wyszukanych białych herbat - Silver Tips i Golden Tips. Z produkcji białej herbaty słyną też Chiny.
Herbaty białe parzymy tak jak herbaty zielone.
