Wynaleziony na Uralu, początkowo przygotowujący jedynie słód, samowar osiągnął swoją sławę jeszcze przed końcem XVIII wieku. Rosjanie traktowali samowary w sposób bardzo osobisty (ozdabiali je pieczęciami i różnego rodzaju inskrypcjami), a nawet czuły (stanowiły one cenne pamiątki rodowe przekazywane z pokolenia na pokolenie, często otrzymywały swoje własne imiona – np. Samowar Iwan Iwanowicz, albo Złoty Iwan). Goście i rodzina zaproszeni na herbatę, brali udział w starannie przygotowanej ceremonii jej parzenia. Samowar umieszczano zwykle u boku gospodyni – pani domu lub, w razie jej nieobecności, najstarszej córki, która nalewała zebranym równe porcje naparu, częstując ich jednocześnie ciastkami z konfiturą cytrynową lub owocową dla podkreślenia smaku herbaty.