Trzy królestwa, na które dzieliły się wówczas Chiny, to Wei, Han oraz Wu. Wei Zhao żył w Wu. Czwartym (i ostatnim) władcą Wu był Sun Hao, panujący w latach 264 – 280, podobno pijak i okrutnik, co zgadzałoby się z jego obrazem przedstawionym przez naszą filiżankę. 

Wei Zhao natomiast był uczonym, pierwszym rektorem jednej z najstarszych chińskich uczelni – założonego w 258 roku Uniwersytetu Nankińskiego.

Tyle jeśli chodzi o główne postacie „Tajemnicy uczonego Wei Zhao”. Sama historyjka oparta jest zaś na jednej z pierwszych w literaturze wzmianek o herbacie. Wzmianka ta znajduje się ponoć (niestety autorzy komiksu nie znają tego tekstu) w „Kronice Trzech Królestw” i przypuszczalnie jest to ta sama anegdota, którą zamieścił Lu Yu w swej „Klasycznej Księdze Herbaty”: Sun Hao wymagał od każdego ze swych gości wypicia siedmiu litrów wina, ale Wei Zhao mógł wypić najwyżej dwa. Aby okazać swój szacunek dla uczonego, Sun Hao pozwalał mu w tajemnicy zastępować wino herbatą. 

Inaczej rzecz przedstawia Przemysław Trzeciak w monografii „Powieki Bodhidharmy”. Opierając się na „Kronice państwa Wu” (tak nazywa się jedna z trzech części wspomnianej wyżej „Kroniki Trzech Królestw”, ale czy chodzi o ten sam tekst, nie potrafimy powiedzieć) opowiada, że owszem, Sun Hao zgadzał się, aby Wei Zhao pił mniej wina od innych (trzy kwarty zamiast siedmiu), ale gdy odkrył, że Wei Zhao mimo to zastępuje wino herbatą, wtrącił go do więzienia, a następnie skazał na śmierć.

Zauważmy jeszcze tylko, że wg biografii Wei Zhao w Wikipedii, Sun Hao rzeczywiście skazał uczonego na śmierć, ale z całkiem innego powodu: podobno Wei Zhao nie zgodził się na poprawianie historii w „Księdze Wu”, którą właśnie redagował. 

Pewni jesteśmy więc tylko jednego: uczony Wei Zhao zamiast wina ryżowego pił herbatę. Podobnie jak coraz liczniejsze rzesze Chińczyków. I właśnie dlatego historyjki tej nie mogło zabraknąć w naszej „Obrazkowej historii herbaty”…